Spijt dat zij gestopt is met hockey heeft Minke Booij nooit gehad. Waarom zou ze ook? De Bossche oud-aanvoerster van het Nederlands hockeyteam nam met een gouden Olympische medaille in Peking afscheid van de topsport. Daarmee heeft ze alles gewonnen wat er te winnen valt.‘Gouden Minke’ is na haar afscheid zelfs bekroond tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en won en passant in 2007 ook nog de Nationale Nieuwsquiz. Na Peking vond de oud-international het tijd worden voor nieuwe uitdagingen. Die vindt ze onder andere in haar baan als accountmanager sponsoring bij de hockeybond en in de tv-wereld als presentatrice bij Omroep Brabant.
Alles wat Minke Booij aanpakt, lijkt te veranderen in goud. De 33-jarige voormalig captain van het Nederlands dameselftal bezit naast haar gouden plak uit Peking nog twee Olympische medailles (brons in Sydney 2000 en zilver in Athene 2004), is wereld- en Europees kampioen, viervoudig winnares van de Champions Trophy en behaalde met haar club Den Bosch elf landstitels. Maar het succes is haar niet komen aanwaaien. “Het klinkt cliché, maar ik heb er altijd hard voor gewerkt. Ik ben een gedreven, enthousiast en serieus persoon in alles wat ik doe. Ik weet wat ik wil en stop pas als mijn doel is bereikt.”
Het ontwikkelen van jezelf is een must
Na de middelbare school volgde de 227-voudig international de MEAO-opleiding Bedrijfscommunicatie en PR in haar geboorteplaats Den Bosch. Die combinatie was volgens Booij goed te doen. “Ik speelde in Jong-Oranje en hoewel iedereen hard trainde, was hockey in die periode toch gewoon een hobby. Natuurlijk waren we er serieus mee bezig, maar het werd gezien als iets dat je er naast deed.” Na haar mbo-opleiding te hebben voltooid, vertrok ze op negentienjarige leeftijd naar Amsterdam. Daar trok ze in bij haar broer en volgde de studie International Business and Languages aan de HES. Ze kon echter geen afscheid nemen van haar club in Den Bosch en bleef zodoende voor de trainingen heen en weer reizen. In dezelfde periode maakte ze haar debuut voor de nationale ploeg op 9 september 1998 in de oefeninterland Nederland-Japan (9-0). “Ik was als aankomend talent net geselecteerd voor het Nederlands team. Ik had het vooral zwaar met het reizen. Ik studeerde in Amsterdam, maar trainde in Den Bosch en was gemiddeld vier uur onderweg. Doodmoe dook ik ’s nachts om half één mijn bed in.” In het Olympische jaar vertrok ze daarom terug naar Den Bosch en een jaar later rondde ze, met haar eerste Olympische medaille op zak, haar studie succesvol af.
Het ontwikkelen van een maatschappelijke carrière is voor Booij altijd belangrijk geweest. Volgens de verdedigster lag dat niet alleen aan haar gedreven mentaliteit, maar ook aan de periode dat ze als tophockeyster actief was. “Vόόr 2000 werkten alle dames uit het Nederlands team of zaten ze nog op school. Niemand kon fulltime topsporter zijn, want er waren nog geen grote sponsors. Het verder ontwikkelen van jezelf was dan ook een must, omdat het spelen van hockey op topniveau immers geen zekerheid bood. Stel dat je geblesseerd zou raken of niet goed genoeg meer was en zou afvallen voor het team. Wat dan? Ik had daarom altijd een plan B. Je wilt immers niet op latere leeftijd in het bekende zwarte gat raken, omdat je altijd alles maar voor de sport hebt opgegeven.”
‘Collega’s begrepen mijn leven als topsporter niet’
Na het behalen van haar diploma is ze ondanks haar steeds drukker wordende hockeyschema meteen gaan werken. De eerste drie jaar werkte ze parttime bij haar club Den Bosch als sponsoradviseur, maar daar stopte ze na de Spelen in 2004 mee. Vervolgens ging ze als accountmanager bij het bedrijf van haar vader aan de slag. “Dat was ontzettend leuk, maar uiteindelijk toch te moeilijk om te combineren. Voor collega’s was mijn leven als topsporter moeilijk te begrijpen. Ondanks hun interesse en enthousiasme vonden ze het lastig wanneer ik dertien weken weg was en zij het werk moesten overnemen. Als ik terugkwam van een toernooi zeiden ze dan ook vaak: ‘En, weer lekker op vakantie geweest?’ Ze zien je op een toernooi immers maar twee weken actief en ze beseffen niet wat daaraan vooraf gaat. Die perceptie van mensen verandert niet en het is soms wel lastig om daar mee om te gaan. Naar aanleiding van de voorbereiding voor Peking kon ik deze baan niet meer combineren en besloot ik te stoppen.”
Booij richtte vervolgens haar eigen adviesbureau op. “Ik werd zo vaak gevraagd voor het geven van presentaties en clinics dat ik dacht: ‘daar kan ik op een leuke en gemakkelijke manier mijn brood van verdienen’. Bovendien werd ik ook ambassadeur voor NOC*NSF, de Lotto en de Rabobank, dat was een ideale combinatie vooral in het drukke Olympische jaar.” Maar een paar maanden voor Peking is ze ook daar mee gestopt. “Het was alleen nog tijd om te trainen en rusten. Lunchen met een vriendin was het actiefst wat ik naast hockey deed.”
Geen moment heb ik spijt gehad
De beloning voor het harde trainen voor de Spelen was goud en de ontlading was groot. Maar Booij maakte onmiddellijk daarna bekend dat ze haar carrière als topsporter beëindigde. Lastig was die keuze niet voor haar.“Ik wilde dat leven niet meer. In het vele trainen had ik geen zin en met die diepen dalen en hoge pieken had ik het ook wel gehad. Topsport is prachtig, maar het is een rollercoaster ride. Het is kicken als je wint, maar het is een heftige en emotionele wereld. Ik was toe aan nieuwe uitdagingen.” Na haar afscheid vond ze vooral berusting, spijt had ze geen seconde. Afgelopen zomer zag ze ‘haar’ team tijdens het EK in Amsterdam voor het eerst spelen. “Geen moment had ik het gevoel ‘daar had ik tussen moeten staan’. Maar dat is niet voor iedereen te begrijpen. Hoe vaak ik wel niet hoor: ‘Je mist het hockey zeker wel?’. Maar degenen die dat zeggen, beseffen niet hoe zwaar dat leven was. Het winnen van goud in Peking was de ultieme bekroning op een rijke hockeycarrière en ik had op geen mooier moment kunnen stoppen. Maar ook als we er niet met goud vandoor waren gegaan, had ik afscheid genomen van het team.”
Ze zat niet stil na haar afscheid. Per 1 januari 2009 trad ze bij de Nederlandse hockeybond in dienst als accountmanager sponsoring. Die rol vervulde ze eerder ook al bij haar club Den Bosch. “Ik onderhoud de sponsorrelaties en probeer nieuwe sponsors binnen te halen. Hierbij is het uiteraard een voordeel dat ik als topsporter een aardig netwerk heb opgebouwd. Bovendien kan ik mijn enthousiasme over hockey goed overbrengen naar de sponsors en weten zij dat ik een gedreven persoon ben die altijd het beste wil bereiken. Of er in een verschil is tussen de tophockeyster Minke en Minke in haar werk? Nee, ik ben wie ik ben en mijn kwaliteiten blijven hetzelfde. Maar in mijn werk ben ik wel rustiger en rationeler dan ik als tophockeyster was. Op het hockeyveld worden je eigenschappen door de adrenaline en spanning eigenlijk uitvergroot en dat kan soms goed zijn, maar niet altijd.”
Er is een wereld naast hockey
Door haar baan bij de hockeybond is ze nog veel bij het Nederlands dameselftal betrokken. Als ‘oudje’ vervult ze in het team van jonge meiden vooral de rol als ervaringsdeskundige. “Ik praat bijvoorbeeld met ze over het belang van een maatschappelijke carrière. ‘Ga studeren, investeer in een baan en een netwerk.’ De meiden nemen dat ook van mij aan. Ze zien de kansen die ik heb gekregen en weten dat ik daar altijd hard voor heb gewerkt. Ook zien ze hoe goed andere oud-tophockeyers - zoals Carole Thate en Fatima Moreira de Melo - het doen. De meeste hockeysters komen na een topsportloopbaan goed terecht. Ja, het merendeel komt uit een goed milieu en heeft een vrij hoog opleidingsniveau. Maar naast die generaliserende dingen komt dat naar mijn mening ook door de stimulatie die ze binnen de hockeywereld krijgen en uiteraard komt het ook uit de meiden zelf. Ze zijn fanatiek en willen zich verder profileren. Ze weten dat er naast hockey nog een wereld is.”
De wereld die Booij laat zien, trekt veel jonge speelsters dan ook aan. Naast haar baan bij de hockeybond, presenteert ze bij Net5 het tv-programma rondom de Euro Hockey League (EHL). Of dat programma mogelijk volgend seizoen ook wordt uitgezonden, weet ze nog niet, maar interesse heeft ze wel. “Het aankondigen van de wedstrijden en het presenteren van een tv programma was totaal nieuw voor mij, maar het was ontzettend leuk om te doen.” Intussen heeft ze al meer ervaring in de tv-wereld opgedaan. Zo is de sportieve duizendpoot sinds kort presentatrice van BV Brabant, een tv-programma over de Brabantse economie bij Omroep Brabant. “Ik werd ervoor gevraagd en het leek me een mooie nieuwe uitdaging. Toen ik ook nog een gaatje over had in mijn agenda was de keuze snel gemaakt. Bovendien vind ik het interessant om met managers over ondernemen, het bedrijfsleven en de economie te praten. Dat ligt toch ook dicht bij mijn wereld.” Nu staat Booij een nieuwe uitdaging te wachten. Ze is zwanger en sinds een week met zwangerschapsverlof. Even rust lijkt dus verplicht, al hoewel ze alweer denkt aan de periode na haar zwangerschap. “Vanaf juni ga ik zeker weer aan de slag bij de hockeybond.”